|
Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) została powołana w 1961 roku w wyniku przekształcenia utworzonej w ramach realizacji Planu Marshalla Organizacji Europejskiej Współpracy Gospodarczej (OECD). W skład OECD wchodzi obecnie 29 najbardziej rozwiniętych państw, w tym od niedawna Czechy, Węgry, Polska i Republika Korei.Zadaniem OECD jest koordynacja polityki społeczno-ekonomicznej krajów członkowskich w celu stymulowania wzrostu gospodarczego, zatrudnienia, rozwoju społecznego oraz międzynarodowego handlu i przepływów kapitałowych, a także inwestycji zagranicznych. Program OECD przewiduje również propagowanie i upowszechnianie dobrych wzorów w dziedzinie usług, nowoczesnych technologii, innowacji i badań naukowych. Organizacja opracowuje wspólne zasady działania w poszczególnych dziedzinach gospodarki, które przyjmują postać zaleceń, rezolucji, deklaracji, umów i kodeksów stosowanych następnie przez kraje członkowskie. OECD nie prowadzi badań naukowych, ani nie finansuje projektów badawczych tak jak Unia Europejska w swoich programach ramowych, to jednak zajmuje się, poprzez swoje grupy robocze i ciała pomocnicze, działaniami na rzecz promocji i zrozumienia znaczenia roli nauki, ułatwiania naukowej współpracy międzynarodowej, rozwiązywania problemów wynikających z rozwoju nowych dziedzin nauki, czy rozwoju działań innowacyjnych.
Inicjatywy i programy rządowe mające na celu promowanie przepływu technologii zmieniały się zasadniczo przez ostatnie dekady z jednokierunkowego transferu wyników badań publicznych do wielokierunkowej poprawy zdolności wchłaniania technologii przez firmy. W latach osiemdziesiątych wiele krajów OECD utworzyło krajowe sieci ośrodków mających na celu promocję przejmowania specyficznych technologii. Wiele przeszkód w pomyślnym przejmowaniu i stosowaniu technologii będzie wynikać z niskich kwalifikacji pracowników (szczególnie produkcyjnych), zarządzania i zmian organizacyjnych na poziomie firm. We wczesnych latach osiemdziesiątych kraje OECD zaczęły uruchamiać usługi konsultacyjno-doradcze dla przedsiębiorstw, a także inicjatywy tworzenia sieci stosujących techniki informatyczne w celu pomocy firmom w przyjmowaniu przez nie nowych sposobów zarządzania, wprowadzania zmian organizacyjnych oraz podnoszenia kwalifikacji kadry w imię poprawy zdolności innowacyjnych i wykorzystania technologii. Uzyskane wyniki wskazują, że osiągnięcia firm, włącznie z produkcją i tworzeniem miejsc pracy, są uzależnione od możliwości rozpoznania, wchłaniania i wdrażania technologii.
W ostatnich latach pojawiły się inicjatywy związane z dyfuzją technologii, łączące partnerów przemysłowych i instytucjonalnych, które pragną oprzeć swą działalność na powiązanych z różnymi lokalnymi, regionalnymi i narodowymi jednostkami. Takie programy poprawiają "infrastrukturę" dla efektywniejszego przepływu technologii zarówno w instytucjach rynkowych, jak i pozarynkowych.
Transfer technologii powinien:
zapewnić odpowiednią jakość usługodawców, odpowiednie szkolenia konsultantów i efektywność lokalnego systemu świadczenia usług;
skoncentrować się na klientach i użytkownikach, oraz wyjść naprzeciw zmieniającym się potrzebom technicznym firm;
podnosić ogólną świadomości wartości innowacji wśród kadry zarządzającej i stymulować zmiany techniczne i organizacyjne w ramach firm;
opierać się na istniejących już krajowych systemach innowacyjnych i dbać o większą zgodność między celami programu, a świadczonymi usługami;
posiadać jasny system ocen - efektywny przepływ technologii wymaga zaufania i długotrwałych kontaktów między firmami i instytucjami usługowymi działającymi w obszarze dyfuzji technologii.
Rządy poszczególnych krajów powinny zapewnić odpowiednie inwestycje w sieci komputerowe dla potrzeb nauki i edukacji. W zamian za to należy wymagać od naukowców korzystających z funduszy publicznych, aby publikowali rezultaty swych prac w formie elektronicznej w tych sieciach.
Urszula Wajcen
Komitet Badań Naukowych
|
